Yes we hebben post!

Weer een stapje dichterbij!

Een paar dagen geleden lag er weer een dikke envelop op de deurmat. Dit keer herkende ik hem niet zo goed want de 3 wel bekende rondjes zag ik er niet op staan. Maar ineens zag ik een herkenningspunt. Onze beide namen stonden er op dus het moest wel van stichting adoptie voorzieningen zijn.
Gauw maakte ik in de envelop open en mijn vermoeden werd bevestigd. Er vielen 2 boekjes op de tafel en daarna volgde er een stapeltje brieven.

In de brief stonden de lang verwachte data voor de voorlichtingsbijeenkomsten. 23 augustus moeten we heen voor de 1e bijeenkomst en 30 oktober zal de laatste zijn. Tot die tijd vermaken we ons wel met het lezen van de beide boekjes.
Terwijl ik dit allemaal typ is het mega warm buiten en fantaseer ik al stiekem over hoe het over een paar jaar zou zijn. Als het zo warm is zullen we dan lekker in de tuin spelen met water? Of zal hij/zij met Ruben lekker gaan varen of sufen? Zal hij/zij ook dol zijn op water? Ergens in mijn hoofd zie ik het al voor me en ik kan me er echt al op verheugen! We hopen en bidden dat alles goed zal gaan en we door alle voorlichtingen en onderzoeken heen zullen komen en we over een paar jaar ook met  het kindje dat we gaan halen in de zon kunnen spelen.

Met kleine stapjes.

'De tijd tikt, de tijd tik door'. Een aantal maanden geleden hoorde ik deze zin en sindsdien is die blijven hangen.
Want ja, de tijd tikt door...

Intussen is het al weer moederdag,  een dag waar ik se afgelopen 5 jaar zo tegenop zag. Een dag die zovaak gepaard ging met een hoop tranen. En deze dag zal nu zo anders zijn. Waar het vorig jaar zo uitzichtloos was, mogen we nu fantaseren over hoe het over een paar jaar zal zijn. Tuurlijk is deze dag met dubbele gevoelens maar ook echt met meer rust.
Intussen weten meer mensen van onze adoptieplannen. We wouden hier eigenlijk nog iets langer mee wachten. Maar de afgelopen week kreeg ik veel appjes van mensen die onze situatie weten dat wij geen kinderen zouden krijgen en mij probeerden te bemoedigen en tot steun wouden  zijn, wat ik nog steeds erg waardeer! Nogmaals bedankt daar voor! Daarom hebben Ruben en ik toch besloten om dit leuke nieuws met de hele wereld te delen. En echt wat hebben we super leuke en lieve reacties gehad. Daar word je zo blij van!

Intussen zijn we stiekem al aan het aftellen naar augustus en hou ik steeds de brievenbus in de gaten want binnen nu en een maand zullen we een oproep krijgen voor de 1e voorlichtings bijeenkomt.  Wat in september nog zo ver weg leek, komt nu dichterbij.
Dus ik hoop hier binnenkort meer over te kunnen delen.

We wensen alle (wens)mama's, moeders die hun kind moeten missen, kinderen die hun moeder moeten missen een fijne (moeder)dag!