Kleine update.

Hoi allemaal, 

Het is hier al een hele poos stil en dat valt meer mensen op. De afgelopen 2 weken krijgen wij vaak de vraag hoe het met onze adoptie gaat. Daar kan ik eigenlijk heel kort over zijn: wachtend.. 

Deze 2 knuffels gemaakt, waar hopelijk ooit mee geknuffeld mag worden.

Ik neem jullie even mee 2 weken terug in de tijd. Na alle bijeenkomsten hadden we eigenlijk met niemand van onze groep meer contact. Tot ik 2 week geleden een berichtje kreeg van een stel dat ze een match waren voor een Nederlands kindje. Super leuk, we wisten dat het niet vaak gebeurde en nu ineens gebeurd het bij een stel met die je wat beter kent in plaats van de mensen die je alleen maar volgt op social media. Daarvoor waren Ruben en ik er eigenlijk niet heel erg meer mee bezig, want je weet dat het gewoon lang kan duren of misschien wel nooit gaat gebeuren. En nu ineens is het toch voor ons gevoel iets dichterbij gebeurd (nogmaals gefeliciteerd en het is jullie zo gegund!!). Op de een of andere manier ben je er zelf of naja ik ineens weer veel meer mee bezig. Je gaat dan toch ineens weer fantaseren, hoe zal het gaan, hoe zal het zijn, kunnen we dit, voldoen we aan alle wensen? Zijn we wel goed genoeg? Zullen we ooit gebeld worden? En zo nog veel meer vragen... Ik wou hier eigenlijk niet mee bezig zijn want ik wil het gewoon afwachten, dus liet het eigenlijk na een paar dagen weer los. Tot ik vorige week van meerdere mensen appjes, mailtjes en berichtjes kreeg hoe het met onze adoptie gaat.. ik heb netjes iedereen verteld hoe het er voor staat, namelijk dat we wachten.. 

Tijdens het opruimen vorige week kwamen we deze 2 weer tegen. Deze hadden we gekocht voor op het bord waarop we vertelden dat we gaan adopteren.

Maar nu ik steeds meer berichtjes krijg leek het me handig om hier maar iets van ons te laten horen, zo hoeven we niet steeds het zelfde verhaal te vertellen. Maar goed, we wachten dus nog steeds. Zoals ik al eerder zei, het kan snel gaan, het kan lang duren maar het kan ook nooit gebeuren. Maar doordat we dit super leuke nieuws van onze groepgenootjes hebben gehoord blijven we hoop houden, want blijkbaar gebeurt het toch nog echt, ook in Nederland. We blijven zeggen, we zijn nog jong en kunnen nog jaren op de wachtlijst staan en wie weet worden we (ooit) gebeld... Tot die tijd blijven we gewoon wachten en af en toe fantaseren...

Mooie herinneringen met hopelijk een nog mooiere toekomst!

Wachtlijst

Na bijna 3 jaar bezig te zijn geweest met alle ' voorbereidingen '  mogen we we eindelijk laten weten dat we vandaag de brief hebben ontvangen dat we sinds gisteren op de Nederlandse wachtlijst staan.

Zoals je in de vorige post al hebt kunnen  lezen willen we eerst alleen voor Nederland gaan. We weten dat de kans klein is maar we hebben geloof en vertrouwen.
We zijn zo ver gekomen en zullen blijven wachten.
Maar voor nu zijn we zo blij en dankbaar dat we op de wachtlijst staan en is het officiële wachten vanaf nu echt begonnen.

Binnenlandse adoptie.

Het is even weer een poosje stil geweest omdat we hebben moeten wachten.
Na het ontvangen van onze BT hebben we een afspraak gemaakt bij de raad voor Nederlandse adoptie. Vorige week kregen we mail met de mededeling dat we op de Nederlandse wachtlijst geplaatst mogen worden!!!🎉

Het rapport moet nog wel afgewerkt worden, zodra het klaar is horen we dat en komen we op de wachtlijst.
Voor ons zal dat ook de enige wachtlijst worden. Door de afgelopen (bijna 3) jaar heen en vooral de laatste weken/maanden hebben we zoveel nagedacht. We hebben veel gepraat met elkaar, met anderen en veel gelezen. Daarbij zijn we tot de conclusie gekomen om alleen voor Nederlandse adoptie te gaan. We hebben hier meer rust bij, we willen het beste voor het kindje dat hopelijk bij ons mag komen en wij zijn van mening dat wij het op deze manier het beste kunnen bieden. We zijn ons er wel van bewust dat we hier mee een risico nemen. Nederlandse adoptie gebeurd niet heel veel. Het kan weken, maanden of jaren duren maar het zou ook niet kunnen gebeuren.

Dit is een keuze waar we volledig achter staan. We hopen/bidden/vertouwen er op dat er een kindje bij ons mag komen. Waar wij al onze liefde aan mogen geven en waar we voor mogen zorgen. Als het rapport af is zal voor ons het officiële wachten gaan beginnen.

Beginseltoestemming binnen!!

Woow het is gewoon alweer 2020! Hoe snel kan de tijd gaan zeg?

En hoe mooi kan het nieuwe jaar beginnen? We hebben er 2 maandjes op moeten wachten maar vandaag ontvingen we toch eindelijk onze beginseltoestemming!!

We hebben toestemming om 1 of 2 kindjes te mogen adopteren! We hebben direct een mail gestuurd naar de raad om een afspraak te maken voor Nederlandse adoptie en we zullen binnenkort contact opnemen met stichting wereldkinderen. 

We zijn gewoon weer een stapje dichterbij!!

Tot zo ver deze update, we hopen dat we binnenkort weer meer nieuws hebben. En voor nu wachten we gewoon weer geduldig af.

Yessss we hebben toestemming!!

Na maanden wachten was het gisteren eindelijk zo ver. Eigenlijk zou dit gesprek al veel eerder plaats moeten vinden maar doordat de raadsmedewerker het druk had en Ruben tussendoor geopereerd werd is er wat tijd overheen gegaan. Maar goed, gisteren hadden we eindelijk het beoordeling gesprek bij de raad van kinderbescherming. Ruben was zoals gewoonlijk heerlijk relaxed en ik toch wel wat meer gespannen. We namen plaats in een kamertje en daar kregen we direct de verlossende mededeling dat we zijn goedgekeurd als adoptie ouders. Super blij natuurlijk en daar voegde ze nog aan toe dat we ook toestemming hebben gekregen om 2 kindjes te mogen adopteren... wauw daar hadden we stiekem wel op gehoopt maar je weet natuurlijk maar nooit. Dus met een mega smile zit je daar dan en wat er verder werd gezegd kwam even niet binnen (oeps). Gelukkig lette Ruben wel op hihi. We kregen een mooi stapeltje papieren waar ons hele verhaal in stond samengevat en waar hun beoordeling in stond. We kregen samen de tijd om dit goed door te lezen. Het verhaal klopte helemaal en kan nu opgestuurd worden. We hopen dan ook over een poosje post te ontvangen met onze beginseltoestemming. We hebben het nog even kort over Nederlandse adoptie gehad en alvast laten weten dat als we de beginseltoestemming binnen hebben we ook graag voor Nederlandse adoptie willen gaan. We hopen binnenkort weer iets van ons te laten horen.

Ps. Dikke blunder nog gemaakt tijdens het afronden had ik de verkeerde vergunning houder genoemd... het klopte voor mijn gevoel al niet.. hele tijd na lopen denken en na een poosje dacht ik laat ik eens de site bekijken.. Ja hoor verkeerde site... in alle enthausistme heb ik gewoon een andere vergunning houder genoemd dan waar we graag heen wouden. Direct een mailtje gestuurd met welke het wel moet zijn. Kreeg net een mailtje dat het in orde wordt gemaakt en het zo vast goed komt..

Medische keuring en gesprekken met de raad van kinderbescherming

Hoi hoi.
Het is al weer een tijdje geleden dat we hier wat hebben gepost. Er zijn intussen al een aantal nieuwe stappen gemaakt maar het is er steeds bij ingeschoten om daarover iets te typen. Daarom zullen we in dit stuk een update houden.

We gaan even een paar maanden terug...
16 mei hadden we de medische keuring en die ging helemaal goed en kregen we te horen dat we helemaal waren goedgekeurd. Bij thuiskomst direct de brieven in de envelop gedaan en opgestuurd naar de raad van kinderbescherming. Een aantal dagen later kregen we een brief met de mededeling dat deze papieren aan ons dossier zijn toegevoegd.
Daarna bleef het een paar weken stil... 3 juli werden we gebeld door de raads medewerker voor een afspraak. Dit gesprek zou plaats vinden op 15 juli. Toen begonnen de zenuwen met name bij mij heel erg te komen. Ook al is ons huis best schoon en opgeruimd toch moest voor mijn gevoel alles nog schoner en nog meer opgeruimd wordena, al verklaarde iedereen mij voor gek.

Eenmaal de 15e begonnen de zenuwen nog erger te worden, gelukkig zou het gesprek al om 9uur plaats vinden dus hoefden we niet lang in spanning te zitten. Het laatste doekje over de tafel en ik was helemaal blij en trots op ons schone en opgeruimde huis. Toen iets over 9 de raads medewerker er was voelde het eerst echt mega ongemakkelijk. Na een paar minuten praten werden de zenuwen minder en hebben we een goed ons verhaal kunnen doen. De raads vrouw stelde ons erg op ons gemak waardoor we haar vragen makkelijk konden beantwoorden. Eigenlijk weet ik niet meer hoe lang ze was geweest maar voor ons gevoel ging het goed. Alleen was ik na het gesprek eerlijk gezegd wel een beetje teleurgesteld, was ons hele huis schoon en opgeruimd heeft ze het niet gezien... Maar goed, vlak voor ze weg ging kregen we allemaal papieren met vragen welke we moesten beantwoorden in ons levens verhaal. Ook kregen we nogmaals de lijst met special needs die we nog een keer moesten door nemen en keuzes moesten maken. In verband met de vakantie hadden we iets langer de tijd om dit allemaal op papier te zetten. Die hadden we ook wel nodig, het is echt best lastig om je hele levensverhaal op papier te zetten en echt keuzes in de special needs moeten maken. Na dat ons verhaal uit 17 pagina's bestond
moest ik het gaan inkrimpen, uiteindelijk is dit ingekrompen tot 13 pagina's (eigenlijk nog teveel maar was gelukkig niet erg). 19 augustus kregen we een mail van de raads medewerker met een datum voor een nieuwe afspraak. Deze vond afgelopen maandag plaats. Dit keer moesten we naar Groningen naar de raad voor kinderbescherming. Best wel gek om daar te zitten eigenlijk. Tijdens het gesprek moesten we nog een paar vragen beantwoorden die er waren naar aanleiding van onze brief. En hebben we de lijst met special needs nog kort doorgenomen. Nu moeten we wachten tot we een oproep krijgen voor het laatste gesprek. Het blijft nog allemaal spannend en we hopen dat we binnenkort de mededeling krijgen dat we door mogen gaan en goed gekeurd zijn voor adoptie. 

We zullen proberen weer wat vaker iets online te zetten, omdat we merken dat er heel veel mensen met ons mee leven en we vinden het leuk om jullie te betrekken in ons avontuur. 

Moederdag

Daar is die weer.. De dag van de moeders.
Ondanks dat we met adoptie bezig zijn blijft dit een moeilijke dag. Adoptie is een lange procedure en zo onzeker, ondanks dat wij het zo graag willen blijft de onzekerheid of we het wel mogen en kunnen. Die onzekerheid speelt extra deze dag. Moeder zijn, moeder worden, moeder blijven, dat is niet vanzelfsprekend. Moeder zijn, ja dat wil ik heel graag en diep in mijn hart weet ik dat ik er klaar voor ben en het ook zou kunnen. Moeder worden, eigenlijk ben ik daar nu mee bezig. Dokters, leraren, politie mensen of welk beroep dan ook, die mensen hebben moeten leren je bent en wordt niet van de 1 op ander het ander moment iets of iemand. Zo is dat nu ook met mij, ik wordt niet over 9 maanden moeder, ik wordt (hopelijk) moeder over een paar jaar, dus worden ben ik al mee bezig. En tja moeder blijven wie wil dat dan niet? Je wil moeder blijven omdat je voor je kind wil zorgen, je wil moeder blijven omdat je niet wilt dat je kind(of naasten) jou moeten missen...

Deze dag is niet vanzelfsprekend voor iedereen. Er zijn zoveel vrouwen die niet zwanger kunnen worden en (ongewenst) kinderloos zijn, er zijn zoveel vrouwen die net als ik wachten op een biologisch of adoptie kindje, er zijn zoveel mensen die vandaag hun moeder moeten missen..
Deze dag is voor mij met een lach en een traan. Een lach omdat ik (en daar ben ik heel dankbaar voor) deze dag mijn (schoon)moeder mag verwennen. En een traan omdat het nog zo onzeker is of ik ooit moeder mag worden...
Maar hoe dan ook ik wens iedereen vandaag een fijne dag!