Keuzes, keuzes, keuzes.

Hoi lieve volgers.

Het is een tijdje geleden dat wij hier wat hebben geschreven. 

Maar vanaf nu gaan we dat weer oppakken.. 

Zoals jullie in het vorige stukje konden lezen waren er op medisch gebied nieuwe ontwikkelingen wat wij graag wouden proberen. 

Helaas is dit zonder resultaat. 

Wij zouden nog 1 dingen kunnen proberen maar wij hebben besloten om dat niet te doen. 

Het levert alleen maar stress op. Lichamelijk en geestelijk vraagt het gewoon zoveel dat wij kiezen hebben voor gezondheid en geluk. 

Daarom hebben wij de medische molen gestopt. 

Dat betekend dat wij dus niet meer in een fertiliteit traject zitten dus mogen wij ons weer aanmelden voor de adoptie procedure.

(Tobey is het er zo te zien helemaal mee eens)

Wij zullen dus over ongeveer 4 maanden weer instromen op het punt waar wij waren gebleven.
Wij hebben er weer super veel zin in en zijn er helemaal klaar voor. 

Wij kijken uit naar de periode die gaat komen.

Wij willen jullie heel erg bedanken voor jullie medeleven. 

Het doet ons goed te weten dat er zoveel mensen meeleven. 

Af en toe komen mensen (van wie wij het soms echt niet verwachten) naar ons toe om te vragen hoe alles er voor staat. 

Wij hopen zoveel mensen te kunnen beantwoorden. 

Maar via deze blog kan je alles in detail volgen. 

En uiteraard met alle informatie en foto's die wij kunnen delen.

Groetjes

Uitstel...

Hallo lieve volgers.

Dit is een iets andere blog dan jullie zouden verwachten en wij zelf hadden dit ook niet verwacht.

Wij hebben besloten om onze Adoptie procedure voor een bepaalde tijd uit te stellen. Aan de ene kant doet dat erg pijn aan de andere kant lucht het even op. Er zijn een aantal redenen waarom wij dit hebben besloten. Een aantal daarvan zullen wij met jullie delen.

1 van de redenen is dat wij contact hebben gehad met het Radboud umc. 2jaar geleden waren wij daar officieel uitbehandeld binnen het fertiliteit traject. Begin dit jaar hebben we te horen gekregen dat er een middel op de markt is dat misschien onze kans op natuurlijke zwangerschap kan vergroten. Wij hebben dit 'plan' een hele tijd in een la gestopt en eigenlijk niet meer naar gekeken. Voor ons was de keuze gemaakt dat we gaan adopteren. Toch bleef het het idee op misschien een natuurlijke zwangerschap aan ons knagen... Daarom hebben wij besloten dat wij toch dit medicijn willen gaan proberen om te kijken of het ons ook zal helpen. De kans dat het werkt is er, of hij er ook bij ons is weten we niet daar kunnen we maar op 1 manier achter komen. Aan de ene kant voelt het goed om dit toch te proberen nee hebben we al en we kunnen nu een ja krijgen. Ja we gaan weer een mega spannende tijd tegemoet wat ook slopend zal zijn, maar we hebben voor we het fertiliteit traject in gingen gezegt dat we alles wouden proberen wat mogelijk is. Dus bij deze gaan we dat ook doen.
Voordat het medicijn ook maar iets aan zal slaan (het heeft even inwerking tijd nodig) zijn we een paar maanden verder. Die maanden heb ik (mandy) ook gewoon even nodig om te rusten. Sinds begin juni heb ik veel lichamelijke klachten waarvoor ik onderzocht word door verschillende specialisten. We komen elke keer een stukje dichter bij de oorzaak en wij willen gewoon de tijd nemen dat ik goed kan herstellen en de juiste behandeling krijg.

Dus voor nu word ons adoptie avontuur even uitgesteld en wie weet wat de toekomst brengt. We gaan het Niet annuleren maar gewoon even extra tijd inlassen.

Wel willen we jullie heel erg bedanken dat jullie zo met ons mee leven! We houden jullie op de hoogte!

Groetjes Ruben en Mandy

Yes we hebben post!

Weer een stapje dichterbij!

Een paar dagen geleden lag er weer een dikke envelop op de deurmat. Dit keer herkende ik hem niet zo goed want de 3 wel bekende rondjes zag ik er niet op staan. Maar ineens zag ik een herkenningspunt. Onze beide namen stonden er op dus het moest wel van stichting adoptie voorzieningen zijn.
Gauw maakte ik in de envelop open en mijn vermoeden werd bevestigd. Er vielen 2 boekjes op de tafel en daarna volgde er een stapeltje brieven.

In de brief stonden de lang verwachte data voor de voorlichtingsbijeenkomsten. 23 augustus moeten we heen voor de 1e bijeenkomst en 30 oktober zal de laatste zijn. Tot die tijd vermaken we ons wel met het lezen van de beide boekjes.
Terwijl ik dit allemaal typ is het mega warm buiten en fantaseer ik al stiekem over hoe het over een paar jaar zou zijn. Als het zo warm is zullen we dan lekker in de tuin spelen met water? Of zal hij/zij met Ruben lekker gaan varen of sufen? Zal hij/zij ook dol zijn op water? Ergens in mijn hoofd zie ik het al voor me en ik kan me er echt al op verheugen! We hopen en bidden dat alles goed zal gaan en we door alle voorlichtingen en onderzoeken heen zullen komen en we over een paar jaar ook met  het kindje dat we gaan halen in de zon kunnen spelen.

Met kleine stapjes.

'De tijd tikt, de tijd tik door'. Een aantal maanden geleden hoorde ik deze zin en sindsdien is die blijven hangen.
Want ja, de tijd tikt door...

Intussen is het al weer moederdag,  een dag waar ik se afgelopen 5 jaar zo tegenop zag. Een dag die zovaak gepaard ging met een hoop tranen. En deze dag zal nu zo anders zijn. Waar het vorig jaar zo uitzichtloos was, mogen we nu fantaseren over hoe het over een paar jaar zal zijn. Tuurlijk is deze dag met dubbele gevoelens maar ook echt met meer rust.
Intussen weten meer mensen van onze adoptieplannen. We wouden hier eigenlijk nog iets langer mee wachten. Maar de afgelopen week kreeg ik veel appjes van mensen die onze situatie weten dat wij geen kinderen zouden krijgen en mij probeerden te bemoedigen en tot steun wouden  zijn, wat ik nog steeds erg waardeer! Nogmaals bedankt daar voor! Daarom hebben Ruben en ik toch besloten om dit leuke nieuws met de hele wereld te delen. En echt wat hebben we super leuke en lieve reacties gehad. Daar word je zo blij van!

Intussen zijn we stiekem al aan het aftellen naar augustus en hou ik steeds de brievenbus in de gaten want binnen nu en een maand zullen we een oproep krijgen voor de 1e voorlichtings bijeenkomt.  Wat in september nog zo ver weg leek, komt nu dichterbij.
Dus ik hoop hier binnenkort meer over te kunnen delen.

We wensen alle (wens)mama's, moeders die hun kind moeten missen, kinderen die hun moeder moeten missen een fijne (moeder)dag!

Post!!

Oké, het is vrijdag middag, je komt thuis en als je voor de deur staat zie je dat er een envelop in de brievenbus hangt.. wat zou het nou weer zijn vragen we ons af. Ruben maakt de deur open en pakt de envelop hij draait de envelop om en ik zie 3 soort van rondjes die blauw met groen zijn en ik weet genoeg....

Mijn hart gaat al sneller... ik vraag aan Ruben weet je waar dat van is? Hij zegt nee... dan kan ik mijn lach niet langer inhouden en zeg nog gauw voor hij de envelop open doet dat het een brief is van stichting adoptievoorzingen. Eigenlijk heb ik de neiging om de brief uit zijn handen te trekken en hem zo snel mogelijk te gaan lezen. Maar ik hou me in.. Ruben begint de brief voor te lezen... het enige wat ik hoor is voorlichting en augustus. WAAAT?? maar er staat op de site oktober.. dan geeft Ruben mij de brief zodat ik hem zelf ook nog kan lezen. Euh ja er staat echt augustus!
Iets wat zo lang leek te duren en eigenlijk nog lang duurt, gaat ineens iets sneller.
Wel bijzonder als je niks hoort van adotievoorzieningen voelt alles zo ver weg en speelt het wel in je hoofd maar je bent er nog zo anders mee bezig.
Maar zodra die mooie envelop weer op de deurmat ligt dan leeft het weer! Dan praten we er weer meer over, meer met elkaar maar ook met mensen om ons heen.

Liefs Mandy

Wachten duurt lang

De drukke december maand is weer voorbij. Een maand waar ik echt mega tegenop zag, nu zou je denken dat valt nu toch wel mee nu jullie weten dat je gaat adopteren? Eigenlijk had ik dan ook wel verwacht maar toch bleek het iets anders te gaan. Op de een of andere manier kan ik bepaalde gevoelens nog niet helemaal loslaten en ergens denk ik dat, dat best logisch is voor een vrouw. Ik denk dat veel vrouwen dromen over het krijgen van kinderen en het doorbrengen van de feestdagen. Nou ik dus ook maar ik weet intussen dat niet elke droom uit komt. Ergens deden deze dagen best nog pijn. Toch was er af en toe een opluchting diep in mij. Een gedachte dat er ooit een moment komt dat wij deze feesten ook met ons kindje mogen vieren, ik zie er al zo naar uit!
Maar toch duurt wachten lang..
2 maand geleden hadden we de informatie bijeenkomt en daar kregen we te horen dat alles goed zou gaan we in augustus 2018 de eerste voorlichtingsbijeenkomst zouden hebben. Toen ik vol goede moed in december op de site van adoptie.nl wou kijken hoe het er voor stond zag ik helaas dat volgens de planning het pas in november 2018 is, dikke tegenvaller dus!
Als je iets zo graag wilt en dan en dan zo lang moet wachten is best zwaar.
Ik snap wel waarom ze het doen hoor maar als je er zelf in zit wil je het zo snel mogelijk!
Maar goed tot nu zijn we nog steeds een nummertje en dat nummertje kan ik intussen wel dromen en hopen dat ons nummertje steeds hoger op de lijst komt.
Als je nagaat dat volgens de planning het nog 10 maanden duurt, het lijkt zo lang en het voelt nog zo lang.