Yessss we hebben toestemming!!

Na maanden wachten was het gisteren eindelijk zo ver. Eigenlijk zou dit gesprek al veel eerder plaats moeten vinden maar doordat de raadsmedewerker het druk had en Ruben tussendoor geopereerd werd is er wat tijd overheen gegaan. Maar goed, gisteren hadden we eindelijk het beoordeling gesprek bij de raad van kinderbescherming. Ruben was zoals gewoonlijk heerlijk relaxed en ik toch wel wat meer gespannen. We namen plaats in een kamertje en daar kregen we direct de verlossende mededeling dat we zijn goedgekeurd als adoptie ouders. Super blij natuurlijk en daar voegde ze nog aan toe dat we ook toestemming hebben gekregen om 2 kindjes te mogen adopteren... wauw daar hadden we stiekem wel op gehoopt maar je weet natuurlijk maar nooit. Dus met een mega smile zit je daar dan en wat er verder werd gezegd kwam even niet binnen (oeps). Gelukkig lette Ruben wel op hihi. We kregen een mooi stapeltje papieren waar ons hele verhaal in stond samengevat en waar hun beoordeling in stond. We kregen samen de tijd om dit goed door te lezen. Het verhaal klopte helemaal en kan nu opgestuurd worden. We hopen dan ook over een poosje post te ontvangen met onze beginseltoestemming. We hebben het nog even kort over Nederlandse adoptie gehad en alvast laten weten dat als we de beginseltoestemming binnen hebben we ook graag voor Nederlandse adoptie willen gaan. We hopen binnenkort weer iets van ons te laten horen.

Ps. Dikke blunder nog gemaakt tijdens het afronden had ik de verkeerde vergunning houder genoemd... het klopte voor mijn gevoel al niet.. hele tijd na lopen denken en na een poosje dacht ik laat ik eens de site bekijken.. Ja hoor verkeerde site... in alle enthausistme heb ik gewoon een andere vergunning houder genoemd dan waar we graag heen wouden. Direct een mailtje gestuurd met welke het wel moet zijn. Kreeg net een mailtje dat het in orde wordt gemaakt en het zo vast goed komt..

Medische keuring en gesprekken met de raad van kinderbescherming

Hoi hoi.
Het is al weer een tijdje geleden dat we hier wat hebben gepost. Er zijn intussen al een aantal nieuwe stappen gemaakt maar het is er steeds bij ingeschoten om daarover iets te typen. Daarom zullen we in dit stuk een update houden.

We gaan even een paar maanden terug...
16 mei hadden we de medische keuring en die ging helemaal goed en kregen we te horen dat we helemaal waren goedgekeurd. Bij thuiskomst direct de brieven in de envelop gedaan en opgestuurd naar de raad van kinderbescherming. Een aantal dagen later kregen we een brief met de mededeling dat deze papieren aan ons dossier zijn toegevoegd.
Daarna bleef het een paar weken stil... 3 juli werden we gebeld door de raads medewerker voor een afspraak. Dit gesprek zou plaats vinden op 15 juli. Toen begonnen de zenuwen met name bij mij heel erg te komen. Ook al is ons huis best schoon en opgeruimd toch moest voor mijn gevoel alles nog schoner en nog meer opgeruimd wordena, al verklaarde iedereen mij voor gek.

Eenmaal de 15e begonnen de zenuwen nog erger te worden, gelukkig zou het gesprek al om 9uur plaats vinden dus hoefden we niet lang in spanning te zitten. Het laatste doekje over de tafel en ik was helemaal blij en trots op ons schone en opgeruimde huis. Toen iets over 9 de raads medewerker er was voelde het eerst echt mega ongemakkelijk. Na een paar minuten praten werden de zenuwen minder en hebben we een goed ons verhaal kunnen doen. De raads vrouw stelde ons erg op ons gemak waardoor we haar vragen makkelijk konden beantwoorden. Eigenlijk weet ik niet meer hoe lang ze was geweest maar voor ons gevoel ging het goed. Alleen was ik na het gesprek eerlijk gezegd wel een beetje teleurgesteld, was ons hele huis schoon en opgeruimd heeft ze het niet gezien... Maar goed, vlak voor ze weg ging kregen we allemaal papieren met vragen welke we moesten beantwoorden in ons levens verhaal. Ook kregen we nogmaals de lijst met special needs die we nog een keer moesten door nemen en keuzes moesten maken. In verband met de vakantie hadden we iets langer de tijd om dit allemaal op papier te zetten. Die hadden we ook wel nodig, het is echt best lastig om je hele levensverhaal op papier te zetten en echt keuzes in de special needs moeten maken. Na dat ons verhaal uit 17 pagina's bestond
moest ik het gaan inkrimpen, uiteindelijk is dit ingekrompen tot 13 pagina's (eigenlijk nog teveel maar was gelukkig niet erg). 19 augustus kregen we een mail van de raads medewerker met een datum voor een nieuwe afspraak. Deze vond afgelopen maandag plaats. Dit keer moesten we naar Groningen naar de raad voor kinderbescherming. Best wel gek om daar te zitten eigenlijk. Tijdens het gesprek moesten we nog een paar vragen beantwoorden die er waren naar aanleiding van onze brief. En hebben we de lijst met special needs nog kort doorgenomen. Nu moeten we wachten tot we een oproep krijgen voor het laatste gesprek. Het blijft nog allemaal spannend en we hopen dat we binnenkort de mededeling krijgen dat we door mogen gaan en goed gekeurd zijn voor adoptie. 

We zullen proberen weer wat vaker iets online te zetten, omdat we merken dat er heel veel mensen met ons mee leven en we vinden het leuk om jullie te betrekken in ons avontuur. 

Moederdag

Daar is die weer.. De dag van de moeders.
Ondanks dat we met adoptie bezig zijn blijft dit een moeilijke dag. Adoptie is een lange procedure en zo onzeker, ondanks dat wij het zo graag willen blijft de onzekerheid of we het wel mogen en kunnen. Die onzekerheid speelt extra deze dag. Moeder zijn, moeder worden, moeder blijven, dat is niet vanzelfsprekend. Moeder zijn, ja dat wil ik heel graag en diep in mijn hart weet ik dat ik er klaar voor ben en het ook zou kunnen. Moeder worden, eigenlijk ben ik daar nu mee bezig. Dokters, leraren, politie mensen of welk beroep dan ook, die mensen hebben moeten leren je bent en wordt niet van de 1 op ander het ander moment iets of iemand. Zo is dat nu ook met mij, ik wordt niet over 9 maanden moeder, ik wordt (hopelijk) moeder over een paar jaar, dus worden ben ik al mee bezig. En tja moeder blijven wie wil dat dan niet? Je wil moeder blijven omdat je voor je kind wil zorgen, je wil moeder blijven omdat je niet wilt dat je kind(of naasten) jou moeten missen...

Deze dag is niet vanzelfsprekend voor iedereen. Er zijn zoveel vrouwen die niet zwanger kunnen worden en (ongewenst) kinderloos zijn, er zijn zoveel vrouwen die net als ik wachten op een biologisch of adoptie kindje, er zijn zoveel mensen die vandaag hun moeder moeten missen..
Deze dag is voor mij met een lach en een traan. Een lach omdat ik (en daar ben ik heel dankbaar voor) deze dag mijn (schoon)moeder mag verwennen. En een traan omdat het nog zo onzeker is of ik ooit moeder mag worden...
Maar hoe dan ook ik wens iedereen vandaag een fijne dag!

5e en dus laatste informatiebijeenkomst

Dat was het dan...

De 5e dus laatste bijeenkomst hebben we nu gehad. Dat betekend weer een stapje verder en weer een stukje dichterbij. Ik weet niet of het aan mij lag maar ik had het gevoel dat er meer mensen aan toe waren dat dit de laatste keer was, het was wat stiller, er werden minder vragen gesteld en er werd anders gepraat. Het waren 5 bijeenkomsten waar wel veel info hebben gekregen en ons veel aan het denken heeft gezet maar eerlijk gezegd zijn we wel blij dat we dit hoofdstuk af kunnen sluiten zodat we nu verder kunnen in het traject...

Maar goed ik zal beginnen bij het begin van de middag 😉
Zoals elke keer maakten we onderweg een mijlpaal foto, dus deze keer ook weer.

Eens moet de eerste keer zijn om de tijd goed in te schatten en waren we dit keer niet zo heel vroeg al in Houten.
We begonnen de middag met een terug blik op de vorige keer en gingen daarna verder met het programma. We kregen per stel een briefje met een voorstel en dan moest je aan de hand van de lijst met wensen van iedereen het briefje (dus het kind) voorstellen bij wie dit kind het beste zou passen. We waren zeg maar voor een paar minuten vergunning houder en moesten zorgen voor een match. We kregen een aantal filmpjes te zien van special needs die in de briefjes voor kwamen.
Na de pauze kregen we informatie over hoe de precedure nu verder gaat en wat er allemaal nog gaat gebeuren. Zoals het nu lijkt zal in het 3e kwartaal van dit jaar de onderzoeken van de raad beginnen en als dat allemaal goed gaat (dat hopen we natuurlijk) dan zullen we rond herfst dit jaar het beginseltoestemming krijgen. We hopen natuurlijk dat alles goed maar gaan en we deze in de herfst zullen krijgen zodat we ons dan bij een vergunning houder in kunnen schrijven.
Dus voor nu zullen we eerst weer een tijdje moeten wachten....
Ik zal proberen zo af en toe tussendoor hier wel het een en ander te posten maar dat zal met iets minder regelmaat zijn.
Maar via deze weg zullen we jullie op de hoogte blijven houden.

4e informatiebijeenkomst

Donder 21 maart was de 4e bijeenkomst, woow nog 1 te gaan en dan hebben we de 5 verplichte bijeenkomsten gehad!
Wat gaat dat uiteindelijk best snel hopelijk gaat de rest ook zo snel!

We gingen dit keer iets eerder van huis omdat we even langs Elburg gingen. Een tijdje geleden had ik super leuke oorbellen gewonnen bij Bremmer juwelier (ze hebben trouwens weer een super leuke winactie). 

En aangezien we er toch vlak langs komen als we naar Houten gaan. Ruben komt al heel lang in Elburg, ik nog maar 9 jaar maar echt wat houden we van deze vesting. Elke keer als we er komen (al is het maar voor een paar uurtjes) voelt het als vakantie... Maar goed oorbellen opgehaald en daarna moesten we eigelijk wel snel verder, naja snel, als je in Elburg bent moet je natuurlijk even een portie kibbeling eten bij de haven (love It).

Daarna nog langs het Veluwemeer om onze mijlpaal foto te maken. 

Vervolgens ging de rit weer verder naar Houten waar we zoals gewoonlijk weer te vroeg waren, dan maar langs het tuincentrum, leuke winkel! En ja, ik heb me kunnen bedwingen en ben zonder planten buiten gekomen (applaus voor mezelf!).
Eenmaal bij stichting adoptie voorzieningen aangekomen waren we nog vet vroeg🙈 oké wij zijn niet zulke beste tijd planners...

De middag begon weer met een terugblik naar de vorige keer. Daarna gingen we verder met het bespreken van het 'huiswerk'. Intussen was ik nog gauw bezig met het maken van een test, we hadden thuis wel een test gedaan maar dat was de verkeerde, daar kwamen we 2 minuten voor we begonnen nog even achter...
Om de beurt moesten we vertellen hoeveel kinderen de eerste keer je wilt adopteren, welke leeftijd, landen en welke special needs wel en welke niet. Met deze dingen gaan de medewerkers een zogenaamd voorstel maken om te kijken hoe dat gaat. Was best nog wel een dingetje om hier over na te denken. Ruben en ik hadden eerst heel lang en land in gedachten waar we voor wouden gaan maar de afgelopen jaren is daar geen kindje weg gekomen. Dus moesten we ons gaan focussen op een ander land, dat zijn er tot nu toe 4....dus we moeten de komende tijd nog even iets kritischer gaan kijken aangezien het 4 landen zijn bij 3 verschillende vergunning houders.. Werk aan de winkel dus de komende tijd. Qua special needs wat we wel en niet willen hebben we al wel alles duidelijk. Er zijn nog een paar dingen waar we ons nog wat in aan het verdiepen zijn. En de leeftijd zijn we het ook wel over eens.
Na het bespreken hadden we nog een stukje theorie.
Na de pauze kwam er een adoptie moeder haar vertellen over hoe alles bij hun is gegaan. Als je vragen had mocht je die ook gewoon stellen, was best interessant allemaal. Ruben en ik hebben natuurlijk van heel veel bekenden al het een en anders gehoord maar is ook best leuk om het eens van iemand anders te horen.
Toen was net al weer 17uur en was de 4e bijeenkomst alweer afgelopen.. Over 3 weken is de laatste, we hebben er zin in!

3e informatiebijeenkomst

7 maart was de 3e informatiebijeenkomst, dat betekend op de helft we hebben nog 2 te gaan, over 2 weken en dan 3 week later nog een keer.

                               Maar eerst.... 

                                Even een foto..

Het ging deze middag met name over rouwen, daarover vertel ik zo wat meer.
We begonnen zoals gewoonlijk met een korte terugblik op de vorige bijeenkomst. (ik fluisterde nog zacht tegen ruben (ik denk dat hij het alleen niet gehoord heeft) laten we vandaag niet zoveel praten... Dat heeft dus niet geholpen). De meeste mensen vertelde wel even kort wat ze er van vonden, wij dus ook. De vorige keer zijn er een aantal dingen gezegd wat ons best wel aan het denken heeft gezet, wat natuurlijk ook de bedoeling is en ook goed is. Na de terugblik hadden we een stukje theorie over stress, emotietegulatie en trauma. We gingen in op wat trauma betekend, wat mogelijk traumatische ervaringen zijn bij de adoptie, hoe een kind zelf kan zorgen dat de stress af neemt, wat veelvoorkomende triggers zijn en hoe je een kind daar mee kan helpen. Ik vond het erg leerzaam om wat meer in te gaan, eigelijk weet je de meeste dingen wel of is het logisch maar als je het zo leest dan denk ik alleen maar wat erg voor zo'n kindje. Zo jong of al wat ouder en dan moet je dit al verwerken. Kijk eens naar (oudere) mensen om je heen, die kunnen sommige traumatische of rouwervsringen niet eens (snel) verwerken. Hoe moet zo'n jong kindje dat dan? Hierna hadden we een korte pauze en hadden we het er daarna over verlies en gemis. We hebben het over het rouwproces nav Kübler-Ross gehad. Wat de fasen zijn van het rouwproces en een kind dat kan uiten. Daarna ging het over kinderen en rouw en adoptie en rouw. Want ja ook (kleine) kinderen en met name adoptie kinderen hebben met rouw te maken. Na een 2e korte pauze werd de groep in 2en gedeeld, de mannen en de vrouwen apart van elkaar. We kregen een stapeltje kaarten mee met punten waar we over moesten gaan praten. Vond het leuk om eens alleen met vrouwen over bepaalde punten te praten. In de pauzes praat je wel met elkaar en na de bijeenkomsten soms. Meestel praten ruben en ik wel met dezelfde mensen maar nu hoor je ook het verhaal van mensen met wie ik eigenlijk nog niet echt gekletst heb. Aan het einde van de middag kregen we huiswerk mee voor de volgende keer.
Oh yeah huiswerk.. Normaal hou ik daar niet zo van, maar dit huiswerk maak ik met alle liefde!
We moeten een online test maken en een paar punten op papier zetten.
En deze punten zetten je echt wel even aan het denken.
De volgende punten moeten we over na denken en op papier zetten :
- hoeveel kinderen (1e keer)
- welke leeftijd
- welke landen
- welke special needs
Tja deze punten zijn wel een dingetje... En daar gaan we echt nog goed over nadenken en veel over praten. Dus wat wij op deze vragen gaan antwoorden.... Dat ga ik nu nog niet vertellen.
Het was weer een leerzame middag en zoals ik elke keer afsluit, ik zie uit naar de volgende keer.

2e informatiebijeenkomst...

Donderdag 21 februari

Het was weer zo ver, de 2 weken zijn gigantisch snel omgegaan en het was weer tijd voor een informatiebijeenkomst.
Zoals gewoonlijk hadden we van te voren weer een aantal bladzijden van het handboek gelezen wat best interessant was. Dit keer ging het over de hechting van het kind. Een lastig maar ook interessant onderwerp.

Onderweg moest natuurlijk op ons vaste pauze plekje een foto worden gemaakt. 

Eenmaal aangekomen was de sfeer al iets anders dan de vorige keer, omdat je elkaar iets beter kent dus ook even gezellig met elkaar kan kletsen!
Toch wel leuk om dit elke 2 weken met dezelfde groep te doen, Ruben en ik zeiden al zou leuk zijn als je met een aantal na deze 5 bijeenkomsten ook contact kan blijven houden.. (wie weet....)
Aan het begin van de bijeenkomst hebben we een korte evaluatie gehad over de vorige keer en werd besproken waar we het vandaag over zouden hebben.
Hechting...  Zoals ik al zei lastig maar ook interessant. Soms hoor je mensen wel eens zeggen 'als de basis maar goed is dan komt alles wel goed'. Helaas is de basis bij adoptie kinderen vaak niet helemaal goed. Deze kindjes hebben in hun (jonge) leventje al zoveel meegemaakt, dat ze soms 1 of meerdere ontwikkelingsfases hebben overgeslagen. Vaak fases die ook heel belangrijk zijn voor de hechting. Als ik naar mezelf kijk en soms wel eens mensen hoorde praten over dat geadopteerde kinderen soms zo verwend zijn. Nou, 1 ding  kan ik zeggen de info van deze dag heeft mijn kijk daarop wel veranderd. Het is niet per definitie zo dat een adoptie kindje verwend is, de aanpak van opvoeding is even iets anders dan met een biologisch kindje. En dat is helemaal niet erg! Het is de bedoeling dat het kindje zich gaat hechten en ontwikkelen en dat vergt nou eenmaal een andere aanpak (in sommige situaties) dan met een biologisch kindje. Wat ik nou zo leuk vind aan deze bijeenkomsten is dat je je moet verplaatsen in een andere situatie, echt geloof mij, dat werkt! Maar goed na informatie te hebben gekregen over de hechting met een piramide als voorbeeld werden we na de pauze in groepjes verdeeld.
Hmmm of dat nou zo'n goed idee was om 3 stellen bij elkaar te zetten die het ook leuk vinden om gezellig te kletsen geen idee, maar het werkte! We kregen een casus en moesten daarbij opschrijven wat wou zouden doen om te zorgen dat de hechting beter zou worden. Tja en toen stond of naja zat ik een paar tellen met m'n mond vol tanden.. Iemand die mij een beetje kent weet dat ik niet zo van casussen hou. Ik vind het altijd zo lastig en irritant om even 'gauw' te moeten bedenken en benoemen hoe en wat ik zal doen in een bepaalde situatie. Maar goed, niet zeuren en aan de slag, alles voor het goede doel! En als ik even zo vrij mag zijn, ik vind dat we het met z'n 6en goed hebben gedaan! Ruben 'onze presentator' mocht onze ideeën vertellen want tja iemand moet het doen en praten kan hij wel😉 (stiekem een beetje trots en jaloers 🙈).
De andere 2 groepen hebben ook hun casus gepresenteerd en toen was het al weer 5 uur. Wat gaan die 3 uurtjes toch elke keer snel. Er valt over deze middag nog zoveel meer te vertellen maar wil het er voor nu even weer bij laten. 
Mocht je vragen hebben of iets dergelijks laat het me weten!
Ik hoop dat jullie het nog steeds leuk vinden om zo af en toe iets te lezen en zo een beetje mee te kunnen leven. Afgelopen tijd krijgen we zoveel positieve reacties over ons blog, dat mensen (met name vrienden, familie en kennissen) het fijn en mooi vinden om zo op deze manier zo betrokken te zijn bij ons avontuur. Eerlijk is eerlijk, wij vinden het fijn en leuk om met jullie te delen. We zijn dit avontuur in geloof aan gegaan en hopen dat alles goed mag gaan en vinden het daarom fijn om te merken dat we zo gedragen worden door mensen die mee leven. Dat geeft zoveel energie en motivatie om door te gaan. Is het altijd makkelijk? Nee, het is en blijft spannend. Ik maar ik kan ook spreken namens Ruben we zijn pas opgelucht als we weer in Nederland zijn met ons kindje. Soms krijgen we wel eens opmerkingen met name over de kosten, tja die zijn er nou eenmaal en het wordt ons steeds meer duidelijk waarom die er zijn. En ook daarom willen we ons geen zorgen maken we vertrouwen er op dat alles (deze hele procedure en kosten) allemaal goed zullen komen. En de opmerking van weten jullie het wel zeker om te adopteren? Daar kunnen we heel kort over zijn, JA wij weten het zeker! Over 2 weekjes mogen we weer naar Houten voor de 3e bijeenkomst waar we ook weer zin in hebben (woow dan zijn we gewoon al weer over de helft van de bijeenkomsten!).

Tot die tijd gaan we ons huiswerk maar weer doen!

Tot de volgende keer!

Ps. Bedankt voor het lezen!

Tijd voor elkaar is ook belangrijk, dus nadien even uit eten geweest. 

Eerste informatiebijeenkomst

Gisteren was het eindelijk zo ver. Na heel lang wachten (natuurlijk ook door de uitstel) hadden we we onze eerste informatie bijeenkomt. Wij optimisten al vroeg van huis vertrokken want je weet maar nooit onderweg...

Al snel kwamen we er achter dat we een uur en een kwartier te vroeg aan zouden komen, dus onderweg dan maar even pauze inlassen waar we deze foto hebben gemaakt...

Even een broodje eten en weer door.. Eenmaal in houten aangekomen waren we nog een uur te vroeg. En toen zag ik het bordje kringloop winkel, eerder had ik echt niks met kringloop winkels maar door ruben en zijn familie ben ik het steeds leuker gaan vinden. Dus op naar de kringloop winkel in Houten. Wat is dit een leuk winkeltje ik vind het geen standaard kringloop want je had echt nieuwe spullen vanuit een winkel en 2e hands en daar waren de prijzen ook naar... Dus als je ooit eens in Houten bent ga er eens even kijken.. Maar goed dit verhaal gaat natuurlijk niet over de kringloop maar over onze eerste informatie bijeenkomst.

Intussen zijn we aangekomen bij het gebouw van stichting adoptievoorzieningen. Bij aankomst viel het ons al direct op dat dit een hele andere groep was dan waar we de eerste keer mee zaten. Van te voren wat kletsen met elkaar en af en toe vallen er wat stiltes, ik denk ook een beetje onzekerheid, tenminste van mijn kant wel. Wat gaat er gebeuren? Wat gaan we bespreken? Kan ik iets fout doen?...
Toen gingen we naar een zaaltje waar we in een mooie u vorm gingen zitten (dikke flashback naar school 🙈).
De mevrouw van de stichting adoptievoorzieningen stelde zich eerst voor en even een agenda van de dag doornemen. Vervolgens hebben we een voorstel rondje gedaan (ja hoor we zijn weer de jongste van de groep!). Daarna kregen we meer uitleg over de adoptie driehoek, inleven hoe het is voor de geboorte ouders en het kind om geadopteerd te worden. Hebben wat filmpjes bekeken waarvan sommige best wel emotioneel waren. En er werden vragen over en weer gesteld. In de pauze met wat andere mensen gepraat altijd leuk nieuwe contacten leggen en vooral omdat je de komende paar weken elkaar regelmatig zal zien en je weet dat je allemaal het zelfde gaat doen, dus ook leuk en handig om tips te kunnen delen. Na de pauze gingen we weer verder met uitleg en filmpjes. Ma afloop nog even buiten nagepraat met een stel, best fijn dat je zo gevoelens, gedachten en ideeën kan delen. Ruben en ik waren door deze dag ineens weer zoveel enthousiaster geworden dan we (al) waren. Toen te thuis het handboek moesten lezen kwamen sommige dingen best negatief over. Ergens ook wel begrijpelijk het is ook niet zomaar iets om te adopteren. Maar de moed zakte ons wel een beetje in de schoenen. Maar door gisteren hebben we er echt weer zoveel zin in. Ik heb echt al weer zin in over 2 weken, puur omdat je er nu meer mee bezig bent het zoveel echter is en dichter bij voelt. Als je maanden niks hoort en er minder mee bezig bent voel alles zo ver weg. Wij hebben best veel aan deze dag gehad. En ik vond het ook echt goed en fijn om je eens te verplaatsen in de geboorte ouders en het kind. Het veranderd je kijk op zoveel dingen. Wij hebben nog steeds veel zin in dit avontuur en hopen over een paar jaar een kindje in ons armen te mogen sluiten die zo gewenst, geliefd en bijzonder is....
Tot zo ver ons verhaal over de eerste bijeenkomt, in grote lijnen want anders is het nog keer tekst dan het nu al is🙈.

Ps. 27 maart is er een voorlichtingbijeenkomst voor familie en vrienden van mensen die (willen) gaan adopteren. Via onderstaande link kan je, je daarvoor aanmelden.
https://adoptie.nl/agenda/themabijeenkomst-familie-en-vrienden-2/.

Met open armen

Met open armen....

Het programma waar we voor het eerst op een andere manier naar kunnen kijken. Ruben keek het niet altijd maar vanaf de eerste aflevering een aantal jaar geleden kijk ik het al. Met een lach en met een traan. Een traan omdat ik toen alleen maar kon hopen om ooit moeder te worden en een lach om het geluk te zien van een stel waarvan het kindje in hun hart is geboren.
Nu kijk ik er weer met een lach en een traan naar, een lach omdat ik weet dat wij als alles goed gaat over een aantal jaar ook ons kindje mogen gaan halen en een traan omdat het gewoon zo emotioneel is je herkent nu het gevoel.
Wat ben ik blij en dankbaar dat wij ook voor adoptie hebben gekozen en dat wij deze weg nu mogen gaan bewandelen.

Vandaag over precies 3 weken mogen we weer naar Houten voor de 1e  an de 5 verplichte voorlichtingen. Wat zie ik er naar uit maar tegelijkertijd vind ik het zo spannend.
Intussen gaan we ons inlezen in de boekjes die we hebben gekregen en zijn we samen weer bezig om ons Engels weer een beetje op te krikken want dat is echt wel even weer nodig 🙈.
Ik heb zo zin in wat komen gaat en ben zo benieuwd hoe alles zal gaan.

I hope you know
There is somebody searching
For the way to get you here
I will get you here