Moederdag

Daar is die weer.. De dag van de moeders.
Ondanks dat we met adoptie bezig zijn blijft dit een moeilijke dag. Adoptie is een lange procedure en zo onzeker, ondanks dat wij het zo graag willen blijft de onzekerheid of we het wel mogen en kunnen. Die onzekerheid speelt extra deze dag. Moeder zijn, moeder worden, moeder blijven, dat is niet vanzelfsprekend. Moeder zijn, ja dat wil ik heel graag en diep in mijn hart weet ik dat ik er klaar voor ben en het ook zou kunnen. Moeder worden, eigenlijk ben ik daar nu mee bezig. Dokters, leraren, politie mensen of welk beroep dan ook, die mensen hebben moeten leren je bent en wordt niet van de 1 op ander het ander moment iets of iemand. Zo is dat nu ook met mij, ik wordt niet over 9 maanden moeder, ik wordt (hopelijk) moeder over een paar jaar, dus worden ben ik al mee bezig. En tja moeder blijven wie wil dat dan niet? Je wil moeder blijven omdat je voor je kind wil zorgen, je wil moeder blijven omdat je niet wilt dat je kind(of naasten) jou moeten missen...

Deze dag is niet vanzelfsprekend voor iedereen. Er zijn zoveel vrouwen die niet zwanger kunnen worden en (ongewenst) kinderloos zijn, er zijn zoveel vrouwen die net als ik wachten op een biologisch of adoptie kindje, er zijn zoveel mensen die vandaag hun moeder moeten missen..
Deze dag is voor mij met een lach en een traan. Een lach omdat ik (en daar ben ik heel dankbaar voor) deze dag mijn (schoon)moeder mag verwennen. En een traan omdat het nog zo onzeker is of ik ooit moeder mag worden...
Maar hoe dan ook ik wens iedereen vandaag een fijne dag!